Emmetje beleeft.....deel 1t/m 8

“Zo, dat heb ik toch maar mooi geflikt! Ik was het al een tijdje van plan, maar het had letterlijk en figuurlijk nogal wat voeten in de aarde. Nu denk je misschien; wie ben jij en waar heb je het over? Oké…oké, vooruit dan maar. Een voorstelrondje is wel op z’n plaats."

Emmetje beleef... De ontsnapping

"Ik ben Emmetje het prairiehondje en ben, mocht je het gemist hebben, de afgelopen weken volop in de belangstelling geweest. Het Dagblad v.h. Noorden, RTV Drenthe, de Telegraaf, RTL editie NL, Hart van Nederland, allemaal hebben ze het over mij gehad. Als ik dat geweten had, dan had ik het niet gedaan. Nee grapje….zoals ik zei: ik was het al een tijdje van plan.

Wat ik dan van plan was? Nou….ik wilde wel eens wat meer van de wereld zien én ontdekken. Ik moest alleen nog even bedenken hoe en wat. Want de benen nemen uit het mooie, vertrouwde Wildlands, dát doe je niet zo maar! Een paar weken geleden was daar ineens mijn kans. Ik lag nog lekker in mijn holletje te dromen, toen ik wakker werd  van een hoop lawaai. Wilde me eigenlijk nog even omdraaien, maar was toch ook nieuwsgierig.  Wat gebeurde er toch allemaal? Dus toch maar even met mijn hoofdje naar buiten. En raad eens wat ik daar zag? Een buslading kinderen op schoolreisje, een hoop gelach en gegil om de rare capriolen van mijn broertjes en zusjes. Ze kunnen zich ook nooit gedragen en even normaal doen. Alle aandacht naar hun, niemand die lette op mij. En toen zei een stemmetje: You go Emmetje! En weet je wat?
Ik ging! Graven, graven, graven….onder het hek door en lopen! Heb niet omgekeken, veel te bang dat ze zouden zien dat ik er van door ging. Langs de geitjes, over het Kompasplein, onder  de kassapoortjes door en naar buiten. Eénmaal daar keek ik mijn ogen uit. Wat een prachtig plein, een waar schouwspel. Kinderen spelend en spetterend in het water. Ouders aan het picknicken op de lange banken. Terrasjes aan de overkant met mensen genietend van het zonnetje, koffie met een lekker taartje, wijntje en een borrelhapje. Maar…mijn ogen bleven hangen bij een rood bord met een grote witte i. Tourist Info Emmen…daar moest ik zijn! Ik spurtte het plein over en rende over de drempel, het kantoor binnen. Keek verbaasd in het rond en zag een schaduw over me heen vallen.  Toen vroeg er een stem: Hé….wat kom jij hier doen?”

Emmetje beleeft.....Tourist Info Emmen

Ik keek dus verbaasd in het rond en zag een schaduw over me heen vallen. Toen hoorde ik  een stem:” Hé….wat kom jij hier doen?” Uhhhh….oeps….ojee…ik schrik er van en laat pardoes een paar keuteltjes vallen. Ik schaam me dood, maar een vriendelijke stem zegt: “ach joh, geeft niets, dat ruimen we zo weer op”. “Kunnen we jou ergens mee helpen?” Ik kijk omhoog en zie twee aardige dames over mij heen gebogen. Warempel, volgens mij ben ik hier op het juiste adres! Ja, zeg ik, ik denk van wel. Het is wel een beetje gecompliceerd allemaal, maar ik heb zojuist de benen genomen, vanaf de overkant. Prima plek, overigens, dat Wildlands, maar ik wil zó graag wat méér zien. Maar zoals ik al zei, het is best wel wat gecompliceerd. Ik denk namelijk dat ze me niet zo maar laten gaan, ik hoor daar natuurlijk bij mijn familie. En daar heb ik nou net even geen zin meer in. Ik ben bang…nee, ik weet het eigenlijk wel zeker, ze gaan me zoeken.

De twee aardige dames kijken me verbaasd aan en één van hen vraagt aarzelend: “maar…betekent dat, dat je oppassers hier zo kunnen zijn om op je te halen? En dat je dat dus helemaal niet wilt? Jeetje en nu dan…”. Tsja zeg ik, ik heb de hoop dat jullie me willen helpen. Ik wil wel wat meer zien en jullie weten vast meer van Emmen en de omgeving dan ik. Het belangrijkste is in eerste instantie dat ik voor vannacht een slaapplek heb. En een lekker hapje eten zou er ook wel ingaan. Ik zie de dames denken en hoor de hersenen kraken….en ja, ineens zie ik ze glimmen en is  de oplossing daar! “Weet je wat we doen? Je kunt wel met ons meerijden als wij naar huis gaan. Dan geven we je een lift naar Hotel van der Valk in Nieuw Amsterdam. Je kunt daar heerlijk eten en slapen en als je durft kun je er zelfs even poedelen in het zwembad. Én dan zou je morgen, na een heerlijk ontbijtje, het Van Goghhuis in Nieuw Amsterdam kunnen bezoeken. Vandaar uit zijn er dan wel weer andere dingen te doen. Het smalspoormuseum, het Veenpark, Museum Collectie Brands. Noem maar op!”
Ooooow…mijn snorharen beginnen er spontaan van te trillen en ik maak een vreugdedansje in het rond. Dit is wat ik wil, dus ja dames, ik ga heel graag met jullie mee. De dames vinden het best, als ik maar niet hun autootje als wc gebruik. Nou nee hoor, ik ben inmiddels wel op mijn gemakje en loop na sluitingstijd gezellig met de dames mee. Het autootje blijkt een knalrood geval te zijn met leuke plaatjes van Emmen erop. Én raad eens wat er aan de sleutel van dat knalrode autootje hangt…It’s me, ikke!!! “Ja jôh, die verkopen wij!!!”, zegt één van de dames. Ik bloos!! We stappen in en gaan op weg naar Nieuw Amsterdam.

Emmetje beleeft.....Hotel van der Valk

Als een koning te rijk, zit ik op de achterbank van het blitse rode autootje. De dames voorin zitten gezellig te kletsen en voor ik het weet zie ik een grote toekan opduiken. “Huh?” Ik ben verbaasd…”we gaan toch niet naar een één of ander vogelparadijs?” “Nee joh”, zegt één van de dames, “die toe kan is het symbool van het van der Valk Hotel. We zijn er al, dus stap maar uit”. Een grote trap leidt naar de ingang en binnen gekomen zie ik een gezellige lounge en de receptie, waar een aardige mevrouw vraagt of ze helpen kan.

De dames van de Tourist Info kennen haar wel en ze vertellen het hele verhaal van mijn ontsnapping. Dan volgt natuurlijk de vraag of er nog een kamer voor mij vrij is. “Oh jee”, zegt de mevrouw van de receptie, “volgens mij zitten we zo goed als vol. Even kijken of ik nog iets kan regelen, we hebben tenslotte nog nooit een prairiehondje als gast gehad”. Na wat geschuif in het computersysteem en overleg met de manager, lukt het dan toch. Yes, wat een service!
Tijd om afscheid te nemen van de dames van Tourist Info Emmen. Heel, heel, heel erg bedankt voor jullie hulp. Ik krijg een knuffel van ze en mag altijd bellen als ik niet meer weet wat ik allemaal nog kan ontdekken in het mooie Zuidoost Drenthe. En…ze zullen eventuele achtervolgers die mij zoeken, op het verkeerde been zetten. Top! Inmiddels heb ik toch wel grote trek gekregen en zou een lekker hapje er wel in gaan. Eerst maar eens kijken in het restaurant. Bij het raam is nog een plekje vrij en daar mag ik plaats nemen. Vandaag is er een live cooking buffet, of ik daar een iets van wil mee eten, vraagt de bedieningsmedewerker. Nou dat lijkt me wel wat. Zo gezegd, zo gedaan. Ik loop met mijn bord naar het buffet en wordt overweldigd door de lekkere geur en al dat heerlijke eten. Het water loopt me in de mond. Na zo’n enerverende dag, gaat er wel wat in. Ik smikkel en geniet! Als ik echt niet meer kan en op ploffen sta, verlaat ik het restaurant en ga op zoek naar mijn kamer. Ik had natuurlijk ook nog kunnen gaan zwemmen, maar met zo’n volle buik…En ik heb ook helemaal geen zwembroek bij me! Ze zien me daar al aankomen, een prairiehondje in z’n blootje! Nee, dan toch maar mijn bedje opzoeken.  Eerst nog even douchen en dan ruikt mijn hoofd het kussen al. Ik kruip er lekker in en op het moment dat ik bedenk dat ik morgen het Van Goghhuis ga bezoeken, vallen mijn ogen dicht en droom ik al.

Emmetje beleeft... Het van Goghhuis

Het is al morgen wanneer ik wakker word. Door het gordijn schijnt een zonnestraal recht in mijn gezicht. Ik gaap en rek me even lekker uit. Na een nacht van heerlijk slapen, stap ik met veel energie het bed uit. Een nieuwe dag vol avonturen wacht op mij. Na een verfrissende douche en een overheerlijk ontbijt ga ik op stap. Ik zwaai nog even naar de vriendelijke receptioniste en daar ga ik. Eenmaal buiten besluit ik om te gaan lopen, het is tenslotte heerlijk weer. Op naar het Van Goghhuis!

Ik ben nog niet op de helft als ik er achter kom dat het voor een prairiehondje toch wel wat ver is. Jeetje wat nu? Ik kijk wat besluiteloos om me heen…Een luide claxon zorgt er voor dat ik zo’n halve meter de lucht in de spring. Schrik me helemaal het apelazarus! Even verderop is een scooter gestopt. Een jongeman stapt af en loopt terug naar mij. “Huh? Een prairiehondje op het fietspad? Wat doe jij hier?’ Uh…ja, ik ben op weg naar het VanGoghhuis in Nieuw Amsterdam, zeg ik. De jongeman kijkt me verbaasd aan, “och dat is nog wel een eindje lopen. Zal ik je een lift geven? Je mag wel achterop bij mij". Oeh, denk ik bij mezelf, ik weet niet of ik dat wel durf…De jongeman ziet mij waarschijnlijk twijfelen. “Joh, houd je maar vast aan mij, zo spannend is het niet”. Oké, ik doe het. Wie niet waagt, wie niet wint! Ik klim achterop en houdt me stevig vast. Daar gaan we! Whaaaa, ik gil, maar moet ook lachen. De wint waait door mijn vacht en mijn snorharen wapperen in de wind. Jippie, ik vind het eigenlijk heel erg leuk. Binnen 10 minuten zijn we bij het Van Goghhuis. De jongeman stopt. “Zo, we zijn er! Dat viel wel mee hè, zegt hij lachend”. Heel eerlijk? …Ik vond het super! Ik bedank de jongeman voor de lift. “Geen dank”, zegt ie en toeterend rijdt hij weg.
Daar sta ik dan, voor het Van Goghhuis. Ik kreeg deze tip van de dames van Tourist Info Emmen. Maar eigenlijk weet ik helemaal niet wat hier te zien is of te beleven valt. Ik laat me maar verrassen. De deuren schuiven open en ik stap naar binnen. Ik zie een portret aan de muur hangen van een man met rood haar en een rossige baard. Wie is die gast joh? “Nou”, zegt één van de medewerksters, “dat is Vincent van Gogh. Een hele beroemde Nederlandse schilder die hier heel lang geleden heeft gewoond. Om precies te zijn, in 1883! Kom maar mee dan laat ik je de rest van het huis zien”. We lopen de trap op en komen in een kamertje waar het bed van Vincent nog op dezelfde plek staat, de tekendoos staat nog open en het verfpalet staat klaar voor gebruik. Ohhh… héél graag zou ik die penselen wel even willen proberen. Maar ja, ik mag er natuurlijk niet aankomen! Na de rondleiding en heel veel wijzer over het leven en het werk van Vincent van Gogh, kijk ik nog even alleen in het rond. In de ruimte die ik vervolgens binnen stap, staan tafels met daarop een potje kwasten, verf en papier. Nu beginnen mijn pootjes toch echt te jeuken…Voordat ik me kan bedenken, pak ik een kwast en schilder het landschap van mijn ouderlijk huis in Wildlands. Als handtekening een afdruk van mijn pootje en klaar. Wie weet ben ik over honderd jaar net zo beroemd als Vincent van Gogh!

Emmetje beleeft....De Snikke

Zo hé, dat was een interessante ontmoeting met Vincent van Gogh! Die man heeft echt hele mooie schilderijen geschilderd. Een groot en beroemd schilder. Dat die hier vroeger in Drenthe was! Fluitend loop ik naar buiten. En wat nu? Ik ben nog lang niet klaar met al mijn avonturen en hoop maar dat ze me van Wildlands niet kunnen vinden. Ik wil véél meer zien en beleven. Ik loop langs de Hoogeveense Vaart richting de winkels. Op een bankje langs het kanaal, ga ik zitten. Het kanaal ligt vol met bootjes en plezierjachten, wat een drukte en gezelligheid.

Opeens hoor ik een stem roepen: ‘Emmetje! Hé jij bent toch Emmetje?” Huh? Wie roept mij nou? Er is toch niemand die mij hier kent? De stem komt vanaf het water en dan zie ik het. Een meneer op een hele speciale boot. Hij heeft het tegen mij! Aarzelend loop ik naar de kade en wordt door de meneer aangesproken. “Ik heb al zo veel over jou gehoord. Jij bent toch dat prairiehondje wat vanuit Wildlands de benen heeft genomen?” Hoe weet die man dat allemaal??? Maar dan zegt hij dat de dames van Tourist Info Emmen hem over mij hebben verteld. En dat het wel heel toevallig is dat hij mij juist hier treft. Hij lacht!

De schipper is zo enthousiast en wil een verhaal gaan vertellen over de boot waar hij mee vaart. ”Of wil je soms een stukje mee varen op de boot?” Nou heb ik vandaag ook al op een scooter meegelift, dus dit kan er ook nog wel bijl! Ik maak een sprong, én hoppa, daar sta ik op het dek. De schipper kijkt me aan en vertelt dat dit niet zo maar een boot is. Zoals ik het kan zien heet de boot Johannes Veldkamp. Het is geen boot, maar een trekschuit. De schuit of snikke, is gebouwd in 1907 en voer vroeger door de Drentse wateren om mensen, vee, turf en goederen te vervoeren. De schuit is inmiddels in zijn oude glorie hersteld en vaart nu als passagiersboot door het mooie Zuidoost Drenthe. Wij varen intussen ook al een tijdje. De bruggen gaan onderweg omhoog en andere boten passeren ons. Iedereen zwaait en ik hoor zeggen: ”Hè…zit staat daar nou een prairiehondje op het dek? Nee jôh, dat kan toch niet. Prairiehondjes komen hier niet voor hoor. Die zie je alleen in Wildlands”. Ik zit in mezelf te gniffelen. Jullie moesten eens weten! In de verte zie ik iets opdoemen. Wat is dat nou? “Dat is de spaarsluis”, vertelt de schipper. “We varen nu door het Koning Willem Alexander Kanaal. Dit stuk kanaal wordt ook wel de Veenvaart genoemd. Straks gaan we eerst door deze sluis én dan daarna nog door een hele grote, de koppelsluis! Die overbrugt een verschil van 5 meter”. Oooow wauwie zeg…dát kan toch helemaal niet. Én daar gaan wij door? “Yep”, zegt de schipper. Sodejuu, denk ik bij mezelf. Waar ben ik nou weer terecht gekomen?

Emmetje beleeft.....Camping Het Heerenhof

De spaarsluis zijn we zonder kleerscheuren door gekomen. We varen al weer een poosje verder. Wat is het hier mooi! De schipper vertelt dat het fietspad wat langs het kanaal ligt, het IJstijdpad heet. En dat de grote stenen die we regelmatig aan de kant zien liggen, door het kruiende ijs hier terecht gekomen zijn. Inmiddels zijn we bij de koppelsluis aangekomen en varen de sluis in. Oh jee……..ik vind dit toch wel een beetje eng en durf niet te kijken. Na een poosje doe ik heel voorzichtig mijn ogen een beetje open en wat zie ik? We zijn een heel eind gezakt in de sluis. Wauw wat een belevenis! De schipper roept vanaf het dek, terwijl hij de touwen los gooit: “Alles onder controle, Emmetje. We kunnen weer verder.”

Zo langzamerhand moet ik eens gaan nadenken waar ik vannacht kan slapen.  De schipper ziet mij waarschijnlijk denken en vraagt wat er is. “Nou eh….. morgen heb ik een bezoek aan Museum Collectie Brands in Nieuw Dordrecht op mijn lijstje staan. Maar ik  moet vannacht toch ook ergens slapen”. De schipper pakt zijn telefoon uit zijn zak en zegt: “Joh, ik bel de dames van Tourist Info Emmen wel even. Die weten vast een leuk adresje hier in de buurt”.
Ik hoor de schipper praten, ja Emmetje, die zit nu bij ons op de Snikke. Ja klopt. Hij zoekt een slaapplekje voor vannacht. Aha, ja dat is een goed idee. Daar stuur ik hem naar toe. Top. Bedankt! De schipper richt het woord weer tot mij. “Emmetje, de dames kwamen met een goede tip! Je kunt overnachten bij Camping Het Heerenhof in Nieuw Dordrecht. Je kunt nog meevaren tot we de bocht maken richting het Veenpark. Dan zetten we je daar aan wal. Je moet dan nog een stukje doorlopen tot aan de kruising en daar sla je links af. Als je dan de weg volgt, zie je vanzelf aan de linkerkant Camping Het Heerenhof”.

Yes….hier ben ik heel blij mee. En zo gezegd, zo gedaan. Vlak voor de bocht in het kanaal legt de schipper de Snikke aan en kan ik aan wal springen. Ik bedank de schipper uitbundig dat ik mee mocht varen. Het was wel weer een heel avontuur. Nu op naar Camping Het Heerenhof. Na een heerlijke wandeling, kon ik mooi even de pootjes strekken, kom ik aan bij de camping. Een beetje zenuwachtig doe ik de deur van de receptie open. Een mevrouw kijkt op, begint dan te stralen en zegt: “Wat ontzettend leuk dat jij ons een bezoekje komt brengen. Jij zoekt zeker een plekje om te slapen?” Net als ik wil vragen hoe ze weet wie ik ben, zegt de dame: “ Ja…. Ik heb over jou gelezen. Jij stond in de krant en ook in de nieuwsbrief van Tourist Info Emmen stond een stukje over jou”. Ohh….oepsie. Ik word nog eens beroemd!

De dame weet gelijk een oplossing voor mijn ‘slaapprobleem’. Ik mag overnachten in een heuse Pipo de Clown wagen. “Pipo de Clown?” vraag ik. “Ja, loop maar mee”, zegt ze. Ik huppel achter haar aan het campingterrein op. “Kijk, die bedoel ik, zegt ze wijzend naar een grote wagen, met rood/wit geblokte luiken. Een trappetje leidt ons naar de deur. Ze doet de deur open en tadaa……Jeetje, maar dit is gaaf! Alles zit er in. Een keuken, banken, stoelen, tafel en als klap op de vuurpijl, een bedstee. Echt een superfijne plek om de nacht door te brengen. De hele vriendelijke dame wenst me Welterusten en zegt dat ze morgen een heerlijk ontbijtje voor me heeft. Helemaal gelukkig spring ik in bed en voor ik het weet, slaap ik al. Morgen weer een nieuwe dag vol belevenissen!

Emmetje beleeft...Museum Collectie Brands

Oehwaaaaah……rekje, strekje…….weer wakker! En jeetje…..wat heb ik ontzettend lekker geslapen in deze heuse pipo wagen. Geen idee wie die Pipo de Clown nou precies is maar één ding weet ik wel, hij had een heerlijk bed! Na mezelf lekker te hebben gepoedeld loop ik naar voren in de hoop die aardige dame van de receptie weer tegen te komen want ik moet weten waar ik precies naar toe moet. Ja,ja…..dat weet ik wel, Museum Collectie Brands! Maar de weg er naar toe……..die weet ik dan weer niet. Hoop maar dat het in de buurt is! Aangekomen bij de receptie is die aardige dame er ook weer. Ze lacht vriendelijk naar me en zegt: ‘Goedemorgen Emmetje, heb je goed geslapen?’ Ik knik hevig met m’n hoofd. Ik zie dat ze blij wordt. ‘Mooi’, zegt ze, ‘Dat is fijn, dan kan je uitgerust aan een nieuwe dag beginnen.’ Ik vertel dat ik vandaag een kijkje ga nemen in Museum Collectie Brands maar geen idee heb waar dat vanaf hier precies is. Opnieuw lacht de aardige dame van Camping het Heerenhof, ‘Jôh, das hier bijna om de hoek!’ Heb ik weer even mazzel.

Ze loopt naar me toe en wil me de weg gaan wijzen maar kijkt me aan en zegt: ‘Ik weet niet of ik je wel moet laten lopen. De Herenstreek is best gevaarlijk’. Er rijden auto’s en soms rijden ze heel hard.’  Ze zegt: ‘wacht’ en loopt weg. Even later komt ze terug met een man, een buurman naar blijkt. Ze lachen allebei en ineens zie ik een soort fiets met een bak ervoor. Huh? Wat is dat nou voor vreemde fiets? ‘Nou’, zegt de buurman, ‘dit is een bakfiets. Als jij nou voor in de bak gaat zitten, dan breng ik je wel even naar Museum Collectie Brands’. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Ik neem afscheid van de Heerenhofdame en klim in de bak. Nog even zwaaien en daar gaan we. Voor ik het weet rijden we al op het fietspad en een paar minuten later zijn we al op de plek van mijn bestemming voor vandaag. De buurman tilt mij uit de bak van de fiets en zet mij op de parkeerplaats voor de deur weer neer. ‘Zo daar ben je dan. Nu red je je verder wel hè?’ Nou en of ik mij red. Ik zeg de aardige buurman van Het Heerenhof gedag en loop naar de ingang.
Jeetjemina wat een mooi gebouw! Ik doe de deur open en loop naar de balie. Net als ik wil gaan vertellen wie ik ben, komt er een mevrouw op mij af. ‘Ohhh, ik heb gelezen over jouw avonturen en hoopte al dat je ook ons zou komen bezoeken. Ik wil jou wel graag een rondleiding geven door ons mooie museum’. Dat zou ik wel heel graag willen. Ik heb al wel wat gehoord over een meneer die Jans heette, maar verder weet ik eigenlijk helemaal niet wat er hier te zien is. 

De mevrouw neemt mij mee en begint te vertellen. ‘Jans Brands was een vrijgezelle man die gedurende 65 jaar van alles verzamelde. Heel veel boeken en vaak bijzondere objecten, zo ontstond een uitzonderlijke collectie. Jans zag als kind het bijzondere van alledaagse dingen en wat anderen weg zouden gooien bewaarde hij. Op rommelmarkten kocht hij boeken en voorwerpen die hij interessant vond en op veilingen wist hij unieke en kostbare objecten te verwerven. 

Zo groeide de verzameling steeds groter. Jans zijn lijfspreuk was  "waarom zou je dingen weggooien, dan zie je het later nooit weer".  En in de boerderij was toch ruimte genoeg. Maar Jans ging maar door met verzamelen en op den duur werd de boerderij toch te klein. Dus moest er een nieuw onderkomen komen voor zijn verzameling. In 2011 werd er een nieuw stuk aan de boerderij gebouwd en verhuisde Jans naar een andere plek’. Intussen zijn we, al pratend en luisterend, in een bibliotheek gekomen die enorm groot is. Ik kijk om me heen en overal zie ik boeken, boeken en nog eens boeken.

Emmetje beleeft... Museum Collectie Brands 2

Ik ben wel een beetje overdonderd. Ik dacht een boekenkastje met wat boeken te zien, maar ik weet van gekkigheid niet waar ik kijken moet. De mevrouw kijkt mij eens aan, “ja, dit had je niet verwacht hè. En het zijn niet alleen boeken die hier staan, maar we hebben ook hele bijzondere stukken. Wat dacht je van een brief van Hugo de Groot uit 1621? Hij is vlak daarvoor per boekenkist gevlucht vanuit slot Loevestein naar Frankrijk.” Ik zie inmiddels dat er nog veel meer kostbare boeken en stukken in de bibliotheek liggen. Als ik alles zou willen bekijken, dan mag ik wel vragen of ik hier een nachtje kan blijven slapen!
“En dat is nog lang niet alles”, zegt de mevrouw. “Loop maar eens mee, dan laat ik je zien wat Jans nog meer verzameld heeft.”  We lopen langs een houten ladekast met, ik weet niet hoeveel laatjes. Mijn nieuwsgierigheid laat zich niet bedwingen en voor ik het weet heb ik al een laatje open getrokken. Oeps…verschrikt kijk ik omhoog, ik weet helemaal niet of ik wel aan die kast mag komen. De mevrouw moet er om lachen, “toe maar hoor. Je mag best kijken wat er allemaal in zit.” Ik trek het ene laatje na het andere open en zie een verzameling die ik nog nooit heb gezien. Knopen, muntjes, sleuteltjes, vingerhoeden, kaartjes, pijpen, brillen, speldjes, sieraden, je kunt het zo gek niet bedenken of het ligt er wel.

“Kom”, zegt de mevrouw, “je hebt nog niet alles gezien. We kunnen ook nog een kijkje nemen waar Jans gewoond heeft.” We lopen de bocht om en komen in de keuken van het ouderlijk huis. In de boerderij, die aan het museum is gebouwd, heeft Jans zijn hele leven gewoond. Aan de inrichting is niets veranderd. Ik word er een beetje stil van. Het is net alsof Jans even een boodschapje aan het doen is en zo weer binnen stapt. Helaas zal dat niet gaan, Jans is op 86 jarige leeftijd, afgelopen zomer overleden. Ik bedenk me, dat hij wel een unieke erfenis achterlaat. Een museum met een prachtige, boeiende verzameling!

De mevrouw zegt dat ze het fantastisch vond om mij alles te laten zien. Al was het alleen al om de verwondering in mijn glimmende oogjes! Ze vraagt wat ik verder nog ga doen vandaag. “Ehhhh... het Veenpark lijkt me wel wat“ zeg ik. Dat is ze met me eens. “Zal ik je er naar toe brengen? Met de auto is het maar een klein stukje.” Nou dat aanbod sla ik niet zo maar af en nog geen 10 minuten later staan we voor de ingang van het Veenpark. Ik krijg een dikke knuffel van de mevrouw en spring de auto uit. Op naar het volgende avontuur…